Disruptieve innovatie: van beeldbuizen naar LCD
De overgang van CRT naar LCD duurde ongeveer tien jaar omdat de nieuwe techniek niet in één keer op alle punten beter én betaalbaarder was. Rond het begin van de jaren 2000 waren LCD-schermen nog fors duurder, kleiner en op onderdelen zwakker dan de vertrouwde beeldbuis, met tragere reactietijden, beperktere kijkhoeken en aanvankelijk lagere productieopbrengsten. Die nadelen verdwenen pas naarmate fabrikanten investeerden in steeds grotere productielijnen, waardoor de prijs per scherm jaar na jaar daalde en de kwaliteit steeg. Tegelijk speelt bij beeldschermen de vervangingscyclus een rol: een monitor of televisie gaat jaren mee, dus mensen en bedrijven stapten meestal pas over op het moment dat hun oude toestel toch aan vervanging toe was. Die combinatie van geleidelijk kantelende kostenverhoudingen en een trage, natuurlijke vervangingsritme maakte dat de omslag zich over een decennium uitsmeerde in plaats van in enkele jaren, zoals bij een disruptie die door regelgeving of een acuut aanbodtekort wordt afgedwongen.