Disruptieve innovatie: van niet-radiaal naar radiaal
Dat de bandenovergang zich toch over ruwweg zestien jaar uitsmeerde, lag niet aan de levensduur van de band zelf maar aan het systeem eromheen. Radiaalbanden waren technisch superieur — langere levensduur, minder rolweerstand, betere grip — maar ze rijden alleen goed op een auto die erop is afgestemd; de stuggere constructie vroeg om aanpassingen aan ophanging en onderstel. Autofabrikanten konden dat niet zomaar bij een lopend model doorvoeren, maar pas bij een nieuwe generatie, en die ontwerp- en modelcycli duren jaren. Bovendien had de industrie enorm geïnvesteerd in fabrieken en machines voor de oude diagonaalband; die productielijnen schrijf je niet van de ene op de andere dag af. Daar kwam de vervangingsmarkt bij: veel automobilisten bleven uit gewoonte of prijsoverweging het vertrouwde type kopen, en monteurs raadden radiaalbanden af op auto's die er niet voor gebouwd waren. De band ging dus wél snel op, maar de omslag werd geremd doordat de hele keten — autofabrikanten, bandenproducenten en consumenten — pas meebewoog op het trage ritme van nieuwe automodellen en afgeschreven fabrieken, in plaats van op dat van een versleten band.