Disruptieve innovatie: van analoge naar digitale camera's
De omslag van film naar digitaal ging opvallend snel — grofweg tussen 1999 en 2006 kantelde het van vrijwel volledig film naar vrijwel volledig digitaal — en dat ondanks het feit dat een fototoestel jaren meegaat. De verklaring zit hem er juist in dat de vervangingscyclus hier veel minder remde dan je zou verwachten. Digitaal bood namelijk niet één voordeel, maar een stapeling ervan die je meteen bij elke opname merkte: geen kosten meer voor filmrolletjes en ontwikkelen, je foto direct kunnen bekijken en weggooien, eindeloos veel opnamen op één kaartje, en moeiteloos delen en bewerken op de computer. Zulke terugkerende, dagelijkse besparingen maakten de oude camera niet zozeer versleten als wel achterhaald, waardoor mensen bereid waren een nog prima werkend toestel voortijdig te vervangen. Bovendien daalden de prijzen van digitale toestellen snel terwijl de kwaliteit hard steeg, en al gauw zat er een steeds betere camera in de mobiele telefoon die de meeste mensen toch al vervingen. Zo werd de transitie niet bepaald door het trage ritme waarin camera's slijten, maar door de vraag hoe snel mensen een duidelijk superieur alternatief in handen kregen. Aardig detail: het aandeel Eastman Kodak bereikte in februari 1997 een all-time-high.