Taylor Rule VS

De Taylor Rule is een monetaire beleidsregel ontwikkeld door econoom John Taylor in 1993, die centrale banken een richtlijn geeft voor het vaststellen van de rente. De regel stelt dat de centrale bankrente moet worden aangepast op basis van twee belangrijke economische indicatoren: de afwijking van de inflatie ten opzichte van het inflatiedoel en de 'output gap' (het verschil tussen de werkelijke en potentiële economische groei). Concreet betekent dit dat de rente moet worden verhoogd als de inflatie boven het streefcijfer ligt of als de economie boven haar potentieel presteert, en verlaagd moet worden in het omgekeerde geval. Hoewel de Taylor Rule geen bindende wet is, wordt deze wereldwijd door centrale banken gebruikt als benchmark en uitgangspunt voor hun rentebesluiten, omdat het een systematische en voorspelbare aanpak biedt voor monetair beleid.