Federal Funds Effective Rate

De grote fout van de Federal Reserve in de jaren zeventig was dat zij herhaaldelijk te vroeg het monetaire beleid versoepelde zodra de economie afkoelde, waardoor inflatie nooit echt werd uitgebannen maar telkens opnieuw kon oplaaien — een patroon dat economen later "stop-go beleid" noemden. Fed-voorzitter Arthur Burns liet zich daarbij te veel leiden door politieke druk — met name van president Nixon — en door de overtuiging dat de inflatie primair een aanbodprobleem was (energie, voedsel) dat de Fed toch niet kon bestrijden, in plaats van een monetair fenomeen dat vraagbeheersing vereiste. Door de rente steeds weer te vroeg te verlagen en de geldhoeveelheid te ruim te houden, verloor de Fed haar geloofwaardigheid volledig: inflatieverwachtingen raakten los verankerd en hielden zichzelf via loon-prijsspiralen in stand, totdat Paul Volcker in 1979 aantrad en met een pijnlijke renteverhoging tot boven de 20% definitief brak met dit patroon.